Karin’s blog

Als ik naar buiten kijk
Is alles zo mooi
De bladeren die als sneeuwvlokken
Langzaam op de grond dwarrelen
De zon die mooie schaduwen maakt op de muur

Als ik naar binnen kijk
Zie ik een leegte
Die niet wordt opgevuld
Een gapend gat
Dat vraagt om gedicht te worden
Een hunkering en verlangen 
Om weer heel te worden

Met mijn open hart
Haal ik wat buiten is
Naar binnen
En schijnt er heel voorzichtig
Wat zonlicht op mijn gewonde ziel
En ben ik heel even gevuld met liefde

Mijn geluksplekje

Mijn geluksmoment

Hier in deze onbegrensde tijd

Als de kwast de juiste kleur vindt

En het penseel zijn weg zoekt

De kleuren vullen mijn hart

de tijd wordt stop gezet

Hier op deze plek

In dit gelukzalige moment

Ben ik één met mezelf

De kleuren ontroeren

De lijnen leggen mijn gevoel bloot

Een gevoel van kwetsbaarheid

Van naaktheid tot op het bot

Zo zichtbaar was ik nooit

Zo zonder bescherming en vernislaag

Mijn ziel toont zich

Zoals het nog nooit te zien was

Een openheid en doorzichtigheid

Jij kijkt dwars door mij heen

En ik toon mij aan jou

Omdat jij mij ziet

En ik gezien wil worden