Karin’s blog

Met long covid betaal je altijd de rekening. Het rotte alleen is dat je vaak van te voren niet weet hoe hoog die rekening uitvalt.

Zoals jullie weten thee-teken ik met mijn buurvrouw Saskia regelmatig. We zitten dan bij haar aan tafel en schilderen allebei, terwijl we verhalen delen. Dat houd ik dan een half uur vol en vertrek ik weer. Daarna moet ik bijtanken, soms een halve dag, soms een paar uur. Ik plan dan die dag nog maar 1 activiteit, maar als het slecht gaat kan ik die activiteit laten vallen (denk aan de was doen – koken). 

Gisteren sloot een andere buurvrouw ook aan. Saskia had me van te voren gevraagd of ik dat goed vond, en ik zei JA. Ik ken deze buurvrouw goed en weet dat ze graag creatief is met ons.

Gelijk toen ik aansloot aan tafel waar de thee klaar staat, kwamen er honderdduizend prikkels op mij af. De dynamiek met 2 i.p.v. met 1 was zo overweldigend. Ik merkte dan ook al snel dat mijn stem begon te kraken (teken dat mijn lichaam uitgeput is..) en zei er iets van. Mijn buurvrouw zei – nou dan stop je nu met praten – wat ik ook deed. Maar ja, de rest van de tijd niets zeggen dat gaat dus niet.

Lang verhaal kort – compleet uitgeput kwam ik thuis (10 meter lopen max.) en heb ik de rest van de dag met name Plafonddienst gehad. 

Het schilderij waartoe ik de aanzet gaf in bijzijn van mijn buurvrouwen zie je hier en heb het genoemd: Systems overload.

Was getekend: Karin Gradussen oftewel Karin Kleurt