Karin Kleurt

De kleuren 
Vullen mij
Raken mij
Dringen door
Tot de kern 
Die gestold was
En weer vloeibaar wordt 
Met elke penseelstreek
Die het papier raakt 
Kom ik dichter bij mijn hart

Stromende rivier 
Ik kijk er op uit
Het water volgt zijn weg
Zonder te sturen of te controleren 
Stuwt de kracht het steeds verder

Ik zou dat ook willen zijn
Het laten gaan - los laten 
Mee gaan met de stroming 
En kijken waar het me brengt 
Zonder in te grijpen 

Ik blijf lang kijken naar het water
Totdat ik een ben met het water
Voorzichtig laat ik me mee drijven 
Op m'n rug langs het riet 
En langs de meerkoetjes en eenden

Ik ga op in de natuur

Een vleugje paars
met een sprankel van glittering
Een donkerblauwe stip
met een doffe schaduw 

Zij zijn beiden vandaag aanwezig 
Het positieve vermengd met de realiteit 
De vrolijkheid die gekleurd is 
door de zwaarte van de afgelopen dagen - maanden - jaren

Het ongedwongen noodgedwongen voorbij
Het planbare geordende leven
er voor in de plaats 

Maar nu - in dit moment 
richt ik me op de purperen schittering
Die voor mij de hoop uitstraalt 
En mijn leven met blijdschap kleurt